Cacuman

در جهانیِ بیابان زده از فروپاشی، رهگذری بی‌وقفه در میان زمینی که سیستم‌های شکسته، نقشه‌های غیرقابل اعتماد و مراسمِ بقا به طعنه‌ای تاریک حکم می‌کنند، سرگردان است. در مسیرش با سایر بازماندگانِ چسبیده به بهنمایش، کنترل و ایمان به عنوان جایگزینی برای معنا روبه‌رو می‌شود. وقتی نظم به مضحکه و خشونت می‌گراید، سفر به تعبیری سوررئالیستی در مورد انزوا، پافشاری و آنچه از انسانیت باقی مانده است وقتی قطعیت از بین می‌رود، تبدیل می‌شود.