هانومان آنش

بعد از فوت مادرش، پسری جوان از خانه و خانهٔ خود در گریه می‌گذرد، معتقد است فقط با یافتن خدا می‌تواند دوباره به او برسد. جستجویش او را از معابد، جنگل‌ها، رودخانه‌ها و روستاها عبور می‌دهد، جایی که در سکوت، انضباط و عبادت زندگی می‌کند و به تدریج تمام attachmentها را می‌تواند کنار بگذارد. در سال‌های پرسه زدن و کشمکش درونی، او درمی‌یابد که خدا در فرار از جهان یافت‌ نمی‌شود، بلکه در خدمت به آن است. با رشد شفقت او، قصه‌های معجزات آرام، شفا و رحمت نیز افزایش می‌یابد. با چشم‌پوشی از هویت و مالکیت، پسر به هانومان آنش، نیم کارولی بابا تبدیل می‌شود و زندگی‌اش را صرف تغذیه گرسنگان، محبت به همه بدون تمایز و برکت بشریت از طریق تواضع، خدمت و ایمان خاموش می‌کند.