پاریس، عشق من

پاریکی او کارا احتمالاً یکی از پرچم‌دارترین فیلم‌ها در تاریخ سینمای ایتالیا است و قطعاً مورد علاقه جامعه LGBTQ+ است که دیالوگ‌های آن را از حفظ می‌خوانند. این فیلم منحصر به فرد است زیرا تنها فیلمی است که فرانکا والری (اکنون 90 ساله) ستاره بی‌چون و چرای آن است، در نقش دلیا، یک فاحشه خودخواه و خسیس که به دنبال مراتع سبزتر و سودآورتر به پاریس می‌رود. این یک کمدی ضد نئورئالیستی، غیر اخلاقی و تقریباً انتزاعی است که پیشگام آلمودووار است و تصویری خشمگین اما ملایم از رونق دهه 60 و رویاهای شکسته آن ارائه می‌دهد. دیالوگ بین دلیا و برادرش (که توسط فیورنتینو فیورنتینی بازی می‌شود) زمانی که او (یا نمی‌کند) به او می‌گوید که همجنس‌گرا است، به یاد ماندنی است، یک بیرون‌آمدن اولیه، یک شاهکار از کنایه‌ها. اما آنچه این فیلم را به یکی از اولین نمونه‌های فیلم با "دیدگاه همجنس‌گرا" تبدیل می‌کند، رویکرد آن است: بصیر، غیر متعارف و به طرز تند و تیزی شوخ‌طبع. فیلمی که جلوتر از زمان خود است و هنوز هم بی‌رقیب مانده است.