بیابان پناهنده

در سال ۱۹۳۵ دو زمین‌شناسی آلمانی به نام هایننو مارتین و هرمان کورن از آلمان نازی به جنوب غرب آفریقا (نامیبیا) می‌روند تا پژوهش میدانی انجام دهند. با آغاز جنگ جهانی دوم، بسیاری از مردان آلمانی مقیم جنوب غرب آفریقا در اردوگاه‌های محلی بازداشت می‌شوند. به عنوان صلح‌دوستان، دو دانشمند آلمانی از دستگیری خودداری می‌کنند و به بیابان نامیب فرار می‌کنند. آن‌ها برای بیش از دو سال در گستره بیابان زندگی می‌کنند و با شرایطی وصف‌ناشدنی روبه‌رو می‌شوند تا بتوانند زنده بمانند و در عین حال تهدید دستگیری را تحمل کنند. در رادیو رویدادهای جنگ را دنبال می‌کنند. ماجراجویی‌شان وقتی آغاز می‌شود که هرمان کورن به شدت از سوء تغذیه رنج می‌برد.