معجزات شبان الهی

آمابیلیس کوردرو در فیلم خود "معجزات شبان الهی" (1928) تصویر مرگ در شرایط بسیار نامناسب یک بازیگر لاغر و ناشناس را به نمایش می‌گذارد که در حالی که در یک ملحفه پیچیده و با داس در دست، در حال راه رفتن بر روی بام‌های بارکیسیمیتو است. این صحنه می‌تواند یکی از اولین و نادرترین دیدگاه‌های سوررئالیستی در سینمای ونزوئلا محسوب شود. همانطور که می‌دانیم، سینمای ما بیشتر به سمت مسائل حاشیه‌ای، جنایی و اجتماعی گرایش دارد و از کاوش در فضاهای رویا و تخیل پرهیز می‌کند. در کشوری با چنین ذوق و تخیل خلاقی مانند ونزوئلا، جای تعجب نیست که فیلم فاقد تخیل باشد تا بپذیرد که حقیقت بهترین حمایت خود را در افسانه پیدا می‌کند: واقعیت همیشه پر از شعر است.