فرزندان شطیلا

بسیاری از مردم نخستین بار از اردوگاه پناهندگان شطیلا در لبنان با فاجعه کشتار صبرا و شطیلا در سال هزار و نهصد هشتاد دو آگاه شدند. این اردوگاه در کمربند بیچارگی بیروت محل زندگی پانزده هزار فلسطینی و لبنانی است که تجربه ای مشترک از جابجایی، بیکاری و فقر دارند. پنجاه سال پس از تبعید پدربزرگانشان از فلسطین، فرزندان شطیلا تلاش می کنند با واقعیت پناهندگی در اردوگاهی که از کشتار، محاصره و گرسنگی رنج برده، کنار بیایند. کارگردان مای məsRI بر دو کودک فلسطینی در اردوگاه تمرکز می‌کند: فراح، یازده ساله و عیّس، دوازده ساله. وقتی به این کودکان دوربین‌های ویدئویی داده می‌شود، داستان اردوگاه از روایت‌های شخصی آن‌ها تحول می‌یابد و احساسات و امیدهای نسل آن‌ها را بیان می‌کند.