رابرت مادرول: تابستان 1971

در حال کار بر روی مجموعه های الژی و پنجره ها، مادرول جایگاه خود را در جنبش اکسپرسیونیسم انتزاعی بررسی می کند، که او آن را نخستین جنبش آمریکایی اصیل در "جریان اصلی" می نامد و دست اندرکاران آن را "آخرین رمانتیک ها" می خواند. او تفاوت بین نقاشی های بزرگ و کلاژهای کاغذی صمیمی خود را مشخص می کند. مادرول به یادآوری وضعیت هنر آمریکایی در دهه 1940 و تأثیر نقاشان مهاجر اروپایی بر نسل جوان هنرمندان نوظهور می پردازد. او اهمیت کلاژ یا کلاژ کاغذی را به عنوان یک رسانه هنری توضیح می دهد و چگونگی ورود خود به این فرآیند را شرح می دهد. مادرول تفسیرهای خود را از جهت گیری های قبلی در هنر و پاسخ خود به نقاشی شیء محور که در آمریکا در دهه 1960 ظهور کرد، ارائه می دهد. این یک سند منحصر به فرد از یکی از اعضای بنیانگذار مدرسه نیویورک است. او در سال 1991 درگذشت.