باریل

با چند قاب، دنیس کانتهه ما را با باغی مجلل که در سکوت عمیق سقوط می‌کند آشنا می‌کند، که به سرعت با نوت‌های شکننده‌ای که با آواز پرندگان مخلوط است، قطع می‌شود. مانند موسیقی داخلی، این صداها مشاهده کننده را به سوی نمايي ثابت از زنی در صندلی چرخدار با دست بسته در دستمال همراهی می‌کند