تسو میخ

در تسو میخ، ماخاجِفوا خود را و زندگی نامه اش را به مرکز صحنه می آورد. او رابطه پرتنش بین حافظه شخصی و حافظه عمومی را با بازنگری، مقایسه و وارونه کردن نحوه یادآوری جد بزرگِ او را Rasul Gamzatov بررسی می کند. در این اثر، خاطرات کودکی مـاخاچِوا با یادآوری های بزرگسالی و یادمان عمومیِ او برخورد می کند و به طور ظریفی آشکار می سازد که با هم تعارض دارند.