دو تی بر فراز قله پایو

در سال دوهزار و سیزده، آلبرتو اینورراتی و خوان والویی و میکل زبالا داستی از تلاش خود برای صعود قله پایو با ارتفاع شش هزار و سیصد و ده متر دست می‌کشند. یک سال بعد، گام‌های آنها با میکل رنتریا و منتشو مندیتا از بنیاد ووپ با هم می‌گذرد که تصمیم می‌گیرند که تلاش دوم برای قله پایو نخستین مرحله پروژه واپ باشد. سه عضو تیم به پاکستان می‌طلکنند. صحنه‌ای یکسان، هدفی واحد و انگیزه‌ای حداکثر برای چالشی فراتر از کوهنوردی در مسیری پر از احساسات که با گشایش راهی تازه در قلب کاراکورم به اصطلاح «دو تی» نامیده می‌شود، پایان می‌یابد.