دختران بیمار

در سال‌های اخیر، تعداد تشخیص‌های اختلال نقص توجه و بیش‌فعالی به شدت افزایش یافته است. دلایل آن چیست؟ آیا جامعه‌ای که به کارآمدی می‌بالد از برچسب «اختلال نقص توجه و بیش‌فعالی» برای کنار زدن هر فردی که با چارچوب‌هایش همخوانی ندارد استفاده می‌کند؟ پیامدهای این که درمان دارویی تقریبا به صورت فراگیر در آمده چیست؟ آیا ریتالین و مشابه آن می‌تواند به داروی دوپینگِ جامعهٔ عملکردی بدل شده باشد؟