افریکاپس

در اولین مستند خود، دیلن ولای تاریخ غیرگفته آفریکانز را با قالبی که می‌شناسد به‌کار می‌برد؛ هیپ هاپ، طنز و منظر شخصی. فیلم گروهی از هنرمندان محلی را دنبال می‌کند که کارنمایی به نام هیپ هاپ ارا (یا هیپ هاپرا) را اجرا می‌کنند و ریشه‌های حقیقی آفریکانز را به بردگان در کیپ بازمی‌گردانند. نمایش و فیلم آفریکاپس از آن زبان oppressor رهایی می‌دهد و به مردمان صاحب آن باز می‌گرداند. موسیقی شامل اجراهایی از جیتس وینگر،کیل شیپرد، امیل، مونیر پارکر، شین کوپر، بلک پیل، بلک استراال و جیترو لو است.