خط داستانی
چاملیون گفتگویی بصری میان دیده شده و شناخته شده و ناشناخته است. زنی در منظره ای درونی به جست وجو می پردازد، فضایی که او را می بندد و احاطه می کند. پوشش او، بازتابی از زنانگی، به وسیله ای برای بیان او تبدیل می شود. فیلم به طور ساکت از طریق ویرایش ریتمیک به نقطه تقابل می رسد؛ زن در را به سوی جهان بیرون می گشاید. این لحظه شوکه کننده تعامل خشونت آمیز با تنها صدای فیلم تقویت می شود.