زمانی

نظریه خطی زمان در این مقاله غیرداستانی به چالش کشیده می‌شود، جایی که یک فیلمساز جوان و کوییر می‌کوشد رابطه‌ای معنادار با خویشاوندی درگذشته برقرار کند. این فیلم با به تصویر کشیدن این تلاش برای خم کردن زمان و ایجاد ارتباط، از تصاویری از لس‌آنجلس و نیویورک استفاده می‌کند تا تحلیل کند که فضاها چگونه می‌توانند خاطرات را نگه دارند، حتی پس از نبودن افراد. «زمانی» را روایتی دانای کل هدایت می‌کند که مخاطب را در این کوشش بلندپروازانه برای محو کردن مرزهای گذشته و حال راهنمایی می‌کند.